Κάταγμα Ωλεκράνου

Το κάταγμα του ωλέκρανου είναι ένα κάταγμα της οστικής προεξοχής του αγκώνα, που αποτελεί μέρος της ωλένης, ενός από τα δύο οστά του πήχη. Αυτό το κάταγμα συμβαίνει συνήθως λόγω άμεσου τραύματος στον αγκώνα, όπως πτώση πάνω σε λυγισμένο αγκώνα ή άμεσο χτύπημα.

Συμπτώματα

– Πόνος και Οίδημα: Έντονος πόνος στο πίσω μέρος του αγκώνα, συνήθως συνοδευόμενος από οίδημα.
– Αδυναμία Έκτασης του Χεριού: Λόγω της εμπλοκής του τένοντα του τρικεφάλου, η έκταση του χεριού μπορεί να είναι δύσκολη ή αδύνατη.

– Ορατή Παραμόρφωση: Σε ορισμένες περιπτώσεις, το κάταγμα μπορεί να προκαλέσει εμφανή παραμόρφωση ή κενό στον αγκώνα.
– Μελάνιασμα και Ευαισθησία: Μελάνιασμα γύρω από τον αγκώνα και ευαισθησία στην αφή.

Διάγνωση

– Φυσική Εξέταση: Ο γιατρός θα εξετάσει τον αγκώνα για πόνο, οίδημα και εύρος κίνησης.

– Ακτινογραφίες: Χρησιμοποιούνται για την επιβεβαίωση του κατάγματος και την εκτίμηση της σοβαρότητάς του, καθώς και για να διαπιστωθεί εάν τα οστά έχουν μετακινηθεί.

Θεραπεία

– Συντηρητική Θεραπεία: Εάν τα οστά δεν έχουν μετακινηθεί, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει ακινητοποίηση με γύψο ή νάρθηκα για αρκετές εβδομάδες ώστε να επιτραπεί η φυσική επούλωση του οστού.
– Χειρουργική Θεραπεία: Εάν το κάταγμα είναι μετατοπισμένο, η χειρουργική επέμβαση είναι συχνά απαραίτητη για την ανατοποθέτηση και σταθεροποίηση των οστών. Συνηθισμένες χειρουργικές επιλογές περιλαμβάνουν:

– Σύρμα Τάσης: Αυτή η τεχνική περιλαμβάνει την τοποθέτηση ενός συρμάτινου βρόχου για να κρατηθούν τα κομμάτια του οστού μαζί.
– Πλάκα και Βίδες: Σε πιο σύνθετα κατάγματα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί πλάκα με βίδες για τη σταθεροποίηση του κατάγματος.

Αποκατάσταση

Μετά τη θεραπεία, συνήθως συνιστάται φυσικοθεραπεία για την αποκατάσταση του εύρους κίνησης και της δύναμης.

Η ανάρρωση μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες, ανάλογα με τη σοβαρότητα του κατάγματος και τον τύπο της θεραπείας που λάβατε.

Πιθανές επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν δυσκαμψία, βλάβη νεύρων, μόλυνση (στην περίπτωση χειρουργικής επέμβασης) και μετατραυματική αρθρίτιδα. Οι τακτικές επισκέψεις παρακολούθησης με τον γιατρό είναι απαραίτητες για την παρακολούθηση της επούλωσης και την αντιμετώπιση τυχόν προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν.