Ρήξη Αχιλλείου Τένοντα

Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα είναι ένας σοβαρός τραυματισμός όπου ο αχίλλειος τένοντας, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του αστραγάλου, σκίζεται είτε μερικώς είτε πλήρως. Ο αχίλλειος τένοντας συνδέει τους μύες της γάμπας (γαστροκνήμιο και υποκνημίδιο) με το οστό της φτέρνας (πτερνικό) και παίζει ζωτικό ρόλο στο περπάτημα, το τρέξιμο και το άλμα.

Συμπτώματα

– Ξαφνικός, έντονος πόνος: Πολλοί το περιγράφουν ως αίσθηση κλωτσιάς ή πυροβολισμού στο πίσω μέρος του αστραγάλου.
– Ήχος «σπασίματος»: Μερικοί ακούν έναν ήχο «σπασίματος» ή κρότου τη στιγμή της ρήξης.

– Δυσκολία στο περπάτημα: Η ικανότητα να σπρώχνεται το πόδι προς τα εμπρός είναι περιορισμένη, με αποτέλεσμα τη δυσκολία στο περπάτημα ή στην ορθοστασία στις μύτες των ποδιών.
– Οίδημα και μώλωπες: Η περιοχή μπορεί να πρηστεί και να εμφανιστούν μώλωπες.

Αιτίες

- Αιφνίδια αύξηση της καταπόνησης: Ξαφνική κίνηση ή υπερβολική δύναμη, όπως π.χ. άλμα ή απότομη στροφή, συνήθως κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.
- Υπερχρήση ή εκφυλισμός: Επαναλαμβανόμενη καταπόνηση ή η γήρανση μπορεί να εξασθενήσει τον τένοντα. - Άμεσος τραυματισμός: Ένα χτύπημα στον αχίλλειο τένοντα.

Διάγνωση

- Κλινική εξέταση: Μπορεί να ψηλαφηθεί ένα κενό κατά μήκος του τένοντα. Το τεστ Thompson, όπου πιέζεται η γάμπα για να ελεγχθεί η κίνηση του ποδιού, χρησιμοποιείται συχνά. - Απεικονιστικός έλεγχος: Το υπερηχογράφημα ή η μαγνητική τομογραφία μπορούν να επιβεβαιώσουν την έκταση της ρήξης.

Παράγοντες κινδύνου

– Ηλικία: Συχνότερη σε άτομα ηλικίας 30-50 ετών.
– Αθλήματα: Δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ξαφνικά σταματήματα, εκκινήσεις ή άλματα, όπως μπάσκετ, ποδόσφαιρο ή τένις.

– Προηγούμενα προβλήματα τένοντα: Ιστορικό τενοντίτιδας ή προηγούμενων τραυματισμών του αχίλλειου τένοντα.
– Φάρμακα: Ορισμένα αντιβιοτικά (π.χ. φθοριοκινολόνες) ή κορτικοστεροειδή μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ρήξης.

Θεραπεία

– Συντηρητική: Για μερικές ρήξεις ή για άτομα με λιγότερη δραστηριότητα, μπορεί να προταθούν ξεκούραση, ακινητοποίηση (με γύψο ή νάρθηκα) και φυσικοθεραπεία.

– Χειρουργική: Σε πολλές περιπτώσεις, ιδιαίτερα για πλήρεις ρήξεις ή σε άτομα με υψηλή δραστηριότητα, συνιστάται η χειρουργική επέμβαση για να συρραφεί ο σκισμένος τένοντας. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, ακολουθείται φυσικοθεραπεία.

Ανάρρωση

Η ανάρρωση μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Συχνά περιλαμβάνει ακινητοποίηση με νάρθηκα ή γύψο για κάποιο διάστημα, ακολουθούμενη από φυσικοθεραπεία για την αποκατάσταση της δύναμης

και της κινητικότητας. Η πλήρης επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες μπορεί να διαρκέσει από 6 έως 12 μήνες, ανάλογα με τον ασθενή και τη σοβαρότητα της ρήξης.

Αν έχεις συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με τη θεραπεία ή την ανάρρωση, θα χαρώ να βοηθήσω.